Vijf adviesblunders die mij meer leerden dan al mijn successen bij elkaar

Ik werk nu zo’n 2,5 jaar als adviseur bij GalanNXT, voornamelijk in de publieke sector. In die 2,5 jaar heb ik aardig wat blunders gemaakt. Blunders zijn zelden leuk, maar als het stof is neergedaald en mijn ego weer op zijn plek zit, blijkt er vaak een waardevolle les onder te liggen. In deze blog neem ik je mee in mijn grootste blunders als adviseur, zodat jij deze alvast voor kunt zijn 😉

Blunder 1: Ik wilde vooral snel gelijk hebben. In gesprekken was ik vaak al een paar stappen vooruit. Terwijl de ander nog uitlegde wat er speelde, had ik in mijn hoofd het antwoord al klaarliggen. Dat voelde efficiënt. In werkelijkheid was ik vooral bezig met mezelf bewijzen. Ik luisterde om te reageren, niet om te begrijpen. En ja, dan kun je technisch gelijk hebben, alleen mis je vaak de noodzakelijke aansluiting.

Blunder 2: De ‘domme’ vraag inslikken. Ik stelde vragen die veilig, professioneel en netjes waren. De simpele vraag die eigenlijk alles blootlegde, hield ik soms achter. Bang om onervaren over te komen. Ironisch genoeg zorgde dat er juist voor dat ik later harder moest werken om misverstanden te repareren. Vertragen aan de voorkant had me meer dan alleen snelheid opgeleverd aan de achterkant.

Blunder 3: Conflicten vermijden omdat ik door wilde. Mijn tempo hielp hier niet mee. Twijfels parkeren, spanningen gladstrijken en door naar de volgende stap, dat voelde productief. Tot ik merkte dat wat je overslaat, later altijd terugkomt. Soms met rente. Een samenwerking met een klant liep bijvoorbeeld stroef. In onze overleggen merkte ik dat we nét langs elkaar heen praatten. Ik paste een document aan op basis van feedback, kreeg het terug met bijna dezelfde opmerkingen en dacht: maar dit hadden we toch al afgestemd?

Ik voelde dat we elkaar voor de voeten liepen. Dat er iets onder zat wat we niet uitspraken. Toch benoemde ik het niet. Ik maakte mijn teksten wat netter, iets diplomatieker, voegde extra toelichting toe in mails en ging door. Het gevolg? Een product dat technisch klopt, maar waar we geen van beiden echt blij van werden. De energie zakte weg en het vertrouwen ook een beetje

Ik dacht lang dat professioneel zijn betekende dat je de sfeer goed houdt en het ongemak vermijdt. Inmiddels weet ik dat het soms juist professioneel is om te zeggen: “Volgens mij praten we langs elkaar heen” of “Ik heb het idee dat we iets missen.” Een beetje wrijving blijkt verrassend vaak functioneel

Blunder 4: Het redderssyndroom. In meerdere gevallen wilde ik graag helpen, oplossen, dingen uit handen nemen. Terwijl dat niet mijn rol was. Ik ben adviseur, geen brandweervrouw. Door te veel verantwoordelijkheid over te nemen, maakte ik anderen afhankelijker in plaats van sterker. Goede bedoelingen, verkeerd resultaat.

Blunder 5: Doen alsof ik het al doorhad. Deze leek helaas verrassend veel op blunder 4, iets met een ezel en een steen. Kwetsbaarheid voelde als slap. Dus deed ik alsof ik wist hoe het zat. Er was namelijk een moment waarop ik vastliep in een opdracht en dat niet durfde toe te geven. Ik bleef sleutelen aan mijn analyse, schoof feedbackmomenten vooruit en dacht: ik moet dit zelf kunnen. Ik wilde niet degene zijn die na een paar weken al om hulp vraagt. Toen de deadline veel te dichtbij kwam en ik uiteindelijk toch een collega in het weekend om hulp vroeg, zag zij in tien minuten wat ik over het hoofd had gezien. Niet omdat ik ongeschikt was, maar omdat ik te lang alleen bleef zwemmen. Pas toen ik durfde te zeggen “dit weet ik niet” werd mijn werk scherper en relaxter.

Welke blunder(s) heeft jou veel geleerd?