Snel door of streven naar perfectie

Van nature werk ik graag toe naar goed genoeg – niet omdat ik haast heb, maar omdat ik geloof in voortgang. Beter iets opleveren waar we samen verder mee kunnen, dan veel tijd verliezen aan het schaven van het perfecte stuk.

Maar bij deze opdracht werkte dat niet. Een ervaren adviseur van de Galan Groep wees me erop dat de directeur zijn besluit waarschijnlijk direct op het rapport zou baseren. Geen ruimte om samen te ontdekken of bij te sturen. “Goed genoeg” moest deze keer écht goed zijn.

Ik ontdekte hoe belangrijk het is om te begrijpen wat voor anderen waarde heeft. Wat heeft de lezer nodig om te kunnen besluiten? Waar zit hun belang? Wat is hun behoefte? Pas als je dat van alle betrokkenen weet, kun je bepalen wat “goed genoeg” werkelijk betekent.

Daar ligt voor mij de kern van de paradox: snel versus goed.
Soms vraagt effectiviteit om tempo – iets neerzetten dat beweging brengt, zodat anderen kunnen reageren. Dan is 80% goed genoeg, omdat het gesprek belangrijker is dan het document. Maar in andere situaties, als er direct besluiten op volgen, vraagt effectiviteit juist om zorgvuldigheid. Om die laatste 20% aandacht die het verschil maakt tussen ‘gelezen’ en ‘gebruikt’.

Sindsdien kijk ik bewuster: voor wie doe ik dit, en wat geeft het echt betekenis en maakt het dus waardevol?